Asakusa Rokku (ok. 1920)

Asakusa Rokku, japońskie centrum rozrywki, w 1910 roku. Na fotografii widoczne są Taishō-kan i Sekai-kan.

Asakusa Rokku (1910)

Asakusa Rokku, japońskie centrum rozrywki, w 1910 roku. Na fotografii widoczne są Taishō-kan i Sekai-kan.

Fotografia promocyjna: Teinosuke Kinugasa (191?)

Fotografia promocyjna z Teinosuke Kinugasą z drugiej dekady XX wieku. Kinugasa pracował wówczas nie jako reżyser, lecz oyama – aktor wcielający się w rolę kobiece. Filmy zaczął kręcić dopiero na początku lat 20., kiedy to japoński przemysł filmowy zrezygnował z oyama.

Japoński plakat do "Die Nibelungen: Kriemhilds Rache"

Japoński plakat do Nibelungów: Zemsty Krymhildy (Die Nibelungen: Kriemhilds Rache, 1924, Fritz Lang). Film miał japońską premierę we wrześniu 1925 roku.

Sekcja filmowa Asakusy (ok. 1915)

Sekcja filmowa rozrywkowej dzielnicy Asakusa ok. 1915 roku.

Źródło fotografii: T. Fujimoto T., The Nightside of Japan, T. Werner Laurie Ltd., London 1915.

Filmowa reklama apteki Hoshi (1922)

Wystawa apteki Hoshi z reklamą odwołującą się do popularnego w Japonii filmu Szalone żony (Foolish Wives, 1922 Erich von Stroheim). Hasło reklamowe w języku angielskim i japońskim głosiło: "Głupie żony to te, które nie używają thiolu Hoshi jako domowego lekarstwa".

Fotografia promocyjna: Teijirō Tachibana (1917)

Fotografia promocyjne z Teijirō Tachibaną – oyama, aktorem wcielającym się w role kobiece – do filmu Porzucona (Suteobune) z 1917 roku.

Film stanowi ekranizację scenicznej adaptacji powieści Suteobune Ruikō Kuroiwy z 1885, będącej przetworzeniem powieści Diavola, or, Nobody's Daughter Mary Elizabeh Braddson z drugiej połowy XIX wieku. Charakterystycznym rysem wczesnego kina japońskiego było to, że od końca pierwszej dekady XX wieku do lat 20. literatura trafiała na ekrany zapośredniczona przez teatr, zazwyczaj melodramatyczny shinpa, rzadziej shingeki, teatr realistyczny, inspirowany zachodnimi rozwiązaniami scenicznymi.

Tachibana był popularnym gwiazdorem, zmarł jednak u szczytu swej kariery w 1918 roku, mając zaledwie 25 lat. Kilka lat później japoński przemysł filmowy zrezygnował z usług oyama.