Fotografia promocyjna: Teijirō Tachibana (1917)

Fotografia promocyjne z Teijirō Tachibaną – oyama, aktorem wcielającym się w role kobiece – do filmu Porzucona (Suteobune) z 1917 roku.

Film stanowi ekranizację scenicznej adaptacji powieści Suteobune Ruikō Kuroiwy z 1885, będącej przetworzeniem powieści Diavola, or, Nobody's Daughter Mary Elizabeh Braddson z drugiej połowy XIX wieku. Charakterystycznym rysem wczesnego kina japońskiego było to, że od końca pierwszej dekady XX wieku do lat 20. literatura trafiała na ekrany zapośredniczona przez teatr, zazwyczaj melodramatyczny shinpa, rzadziej shingeki, teatr realistyczny, inspirowany zachodnimi rozwiązaniami scenicznymi.

Tachibana był popularnym gwiazdorem, zmarł jednak u szczytu swej kariery w 1918 roku, mając zaledwie 25 lat. Kilka lat później japoński przemysł filmowy zrezygnował z usług oyama.

Komiks z magazynu "Danjō" poświecny filmowym pocałunkom (1948)

Jednym z elementów polityki amerykańskich władz w Japonii było promowanie otwartego wyrażania uczuć i pocałunków. Filmowa sekcja CI&E, edukacyjno-propagandowe ramienia władz okupacyjnych, zachęcała wytwórnie, by włączały do filmów sceny pocałunków. Wkrótce wykształcił się specyficzny nurt filmów określanych mianem seppun eiga (filmy z pocałunkami).

W lutym 1948 roku magazyn "Danjō" (Kobieta i mężczyzna) opublikował krótki humorystyczny komiks komentujący brak doświadczenia japońskich aktorów w scenach pocałunków. Aktorzy całują się tak nieumiejętnie, że reżyser musi wkroczyć do akcji i pokazać im, jak się to robi.

Książę Takamatsu przygląda się realizacji filmów w USA (1931)

Książę Takamatsu wraz z małżonką w towarzystwie Louisa B. Mayera przyglądają się realizacji filmu w studio Metro-Goldwyn-Mayer.

Fotografia pochodzi z "Motion Picture Herald" z 30 maja 1931 roku.

Książę Takamatsu przygląda się realizacji filmów w USA (1931)

Książę Takamatsu wraz z małżonką w towarzystwie Louisa B. Mayera przyglądają się realizacji filmu w studio Metro-Goldwyn-Mayer.

Fotografia pochodzi z "The Modern Screen Magazine" z sierpnia 1931 roku.

Kadr z filmu "Kyōya erimise" (1922)

Kadr z filmu "Kyōya erimise" (1922, Eizō Tanaka).

Karykatura "Poprawić istniejący system cenzury filmowej" (1928)

Karykatura "Poprawić istniejący system cenzury filmowej" opublikowana w styczniu 1928 roku na łamach magazynu "Kaihō".

Cenzura przedstawiona została jako mężczyzna z toporem (znaki na jego ubraniu to ken'etsu, czyli cenzura), pociągany za sznurki przez militarystów, stylizowanych na małpy. Ludzie z zawiązanymi oczami pochodzą pod topów, spod którego później odchodzą okaleczeni, reprezentują proces cenzury. Ludzie to rzecz jasna utwory, topór to nakaz cięć ze strony cenzury, a rany to ich skutek, okaleczający przedłożone do cenzury utwory i teksty. Opaski na oczach ludzi dnoszą się do niejasności przepisów cenzorskich i niejawności szczegółowych wytycznych w zakresie tego, co należy z filmów usuwać, znanych tylko cenzorom. Z tego też względu kluczową kwestią dla ówczesnych krytyków cenzury było nie tyle zlikwidowanie systemu cenzury, co było niemożliwe, lecz jej zrewidowanie – doprecyzowanie przepisów i ujawnienie szczegółowych kryteriów oceny publikacji i filmów.

Slogan karykatury, której autorem był Keimokurō Shimizu, głosi: "Poprawić istniejący system cenzury filmowej" (właściwie: "taki jak ten", tj. zaprezentowany na karykaturze). Podpis z kolei głosi: "Pod rozszalałą władzą szabli [tj. militarystów] zostaniemy pozbawieni wolności słowa, zgromadzeń, stowarzyszeń i prasy. Dajcie nam wolność wypowiedzi, projekcji filmowych i pasy! Zrewidujcie obecny system cenzury filmowej!".